Op de eerste stralende dag van februari waren er vrijwilligers op de Vlietlanden voor onderhoudswerkzaamheden. Een deel van hen was vaste vrijwilliger van Natuurmonumenten, een deel had gehoor gegeven aan de oproep van de Midden-Delfland Vereniging.

Langs de Vlaardingervaart staat een groep mannen met rugzakken – daar zit vast en zeker de lunch en koffie in. Ik voeg mij bij hen. Vol verwachting kijken we naar de overkant, waar de boot van boswachter Kees ligt. Ineens zien we hem. Hij start en vaart naar ons toe, een krentenbol in zijn hand.

Zwaluwspeldjes
Op de boot zit een aantal mannen in vol ornaat: laarzen, een broek en een T-shirt en jas met het logo van Natuurmonumenten. Alles in het donkergroen. De meesten hebben een eigen pet en één van hen heeft daar twee zwaluwspeldjes op gespeld, gekregen voor jarenlange trouwe dienst.

Zagen
Het korte tochtje over het water is prachtig: de kleuren van het riet, dat heerlijke zonnetje, de rust.

Aan de kant van de Vlaardingse golfbaan stappen de groen geklede mannen uit. Kees wendt zich tot ons: ‘Zij gaan hier bomen en takken zagen,‘ zegt hij. ‘Dat maakt zoveel lawaai en dat wil ik jullie niet aandoen. Anders komen jullie een volgende keer niet meer!’

Kikkertje
We varen naar de andere kant en komen op het stukje land dat tussen twee vlieten inligt. Het is verboden gebied, maar niet voor ons vandaag. Met scheppen, handzagen, knipscharen, touwtjes en een takkenbossenapparaat lopen we over het zompige gras. In een klein geultje verstopt een kikkertje zich onder de modder. Verderop cirkelen twee buizerds.

Chef takkenbossen
Ineens zie ik een andere vrouw, ook in het groen. Ik had haar niet gezien op de boot. Het is Lia. Zij is vandaag chef takkenbossen want zij weet hoe het moet. We sorteren takken, bossen ze op in het speciale apparaat en binden er touwtjes omheen met een knoop die ik maar niet onder de knie krijg.
In de loop van de dag worden we afgewisseld door drie mannen.

Loeizwaar
De rest van de ploeg graaft bomen uit, die teveel beslag leggen op het grasland. Het is loeizwaar werk en ik heb veel respect voor de heren. De gemiddelde leeftijd is immers een jaar of zeventig.
Bij de koffietijd worden er stroopwafels gedeeld door attente mannen en voor de lunch eten we met z’n allen erwtensoep, gemaakt door meneer Unox.

Als het werk erop zit, wordt aan Kees gevraagd of we nog een rondje kunnen doen. Hij vindt het goed. Rustig varen we door de Vlietlanden. De zon, het gekabbel van het water, het riet, de watervogels, het gedane werk, het gezelschap – wat een topdag!

Bijdrage van Mary-Ann Sandifort, foto Martin Landzaad. Meer foto’s op MDV–Instagram en -Facebook, liken/delen wordt gewaardeerd!

Nog geen lid van de Midden-Delfland Vereniging en wil je dat wel worden? Klik dan hier en zorg voor draagvlak van het bijzondere Midden-Delflandgebied dat we samen creëren.